Τα Ρολόγια στα Νοσοκομεία. Darkness Imprisoning Me

Είναι 15 μηνών.Καστανά μαλλιά, άσπρη επιδερμίδα, στρουμπουλός, σου θυμίζει αφροκούλουρο, με δύο καταγάλανα μάτια και κόκκινα μάγουλα τόσο «πεταχτά» προς τα έξω που στο προφίλ δεν φαίνεται καν η μυτούλα του. Έχει ένα απίστευτο χαμόγελο και μια τρομερή διάθεση κοινωνικότητας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι γεννήθηκε με μια αρκετά σοβαρή σύμπλοκη καρδιοπάθεια. Η πάθηση αυτή του προκαλεί ένα μπλε χρώμα γύρω από τα μάτια και στα άκρα. Τον εμποδίζει να κινηθεί άνετα, τον κουράζει στα 2-3 μπουσουλήματα. Του δημιουργεί κρίσεις κυάνωσης, δηλ. όταν κουράζεται ή όταν κλαίει έντονα γίνεται μπλε. Η πάθηση αυτή αντιμετωπίζεται μόνο χειρουργικά.Το είχαν διαγνώσει προγεννητικά, με υπέρηχο. Υπήρχε μάλιστα η περίπτωση-την οποία έτρεμαν-να γεννηθεί με σύνδρομο Down, γιατί στατιστικά, τα περισσότερα παιδιά με γενετικές ανωμαλίες παρουσιάζουν και καρδιοπάθεια. Ευτυχώς, η πιθανότητα αυτή αποκλείστηκε μετά από παρακέντηση, τα αποτελέσματα της οποίας ήταν λυτρωτικά...

Οι άνθρωποι που το έφεραν στον κόσμο έψαξαν, ρώτησαν και κατέληξαν στο νοσηλευτικό ίδρυμα στο οποίο θα πραγματοποιείτο η επέμβαση.Έπρεπε να περιμένουν να «γίνει τουλάχιστον ενός έτους». Έτσι τους είπαν. Στο διάστημα αυτό φυσικά θα γίνονταν οι αναγκαίες παρακολουθήσεις. Καρδιογράφημα και υπέρηχος κάθε μήνα, μέτρηση του κορεσμού (οξυγόνο στο αίμα) κάθε βδομάδα.... αναμονή...............................

Είχε αποκτήσει το δικό του «φαν-κλαμπ» στο νοσοκομείο. Όταν τον έβλεπαν οι νοσηλεύτριες, τρελαίνονταν, έπεφταν όλες πάνω του. Η « φήμη» του είχε ξεπεράσει τα όρια του ορόφου στον οποίο νοσηλευόταν, έρχονταν μέχρι και συνοδοί άλλων ασθενών για να τον δούν! Έφτασε η μέρα της επέμβασης, έκαναν την εισαγωγή, τις αναγκαίες προεγχειρητικές εξετάσεις. Στις 7 το πρωί ήρθαν και τον πήραν. Ήταν ήδη ζαλισμένος από την προνάρκωση που του είχε χορηγηθεί και χαζογελούσε. Δεν τον έδωσε στον τραυματιοφορέα, τον πήρε αγκαλιά ο ίδιος. Στο διάδρομο που οδηγούσε στην πόρτα του χειρουργείου, άκουσαν δίπλα τους κάτι φωνές. «Α, α, ο Πάνος!». Γύρισε στη γυναίκα του. «Τους ξέρεις;» «Όχι, αλλά θα ξέρουν το παιδί» απάντησε μ ένα γλυκόπικρό μειδίαμα.

Περίμεναν στο σαλονάκι αναμονής έξω από το χειρουργείο. Υποτίθεται ότι θα κρατούσε 4-5 ώρες. Κοίταζε μηχανικά κάθε λίγο και λιγάκι το στρογγυλό ρολόι του τοίχου. Πότε δεν είχε καταλάβει γιατί όλα τα ρολόγια στα νοσοκομεία όλου του κόσμου είναι τόσο, μα τόσο ίδια. Μεταλλικό γκρι περίβλημα, άσπρο «τάσι» και μαύροι λατινικοί χαρακτήρες....

Οι 4 ώρες που τους είχαν πει πέρασαν. Και μετά πέρασε και η 5η ώρα. Και δεν είχε βγει κανείς να τους πει κάτι, έστω μια πληροφορία. Η αγωνία έσπαζε τα νεύρα τους. Έκλεισε 6ωρο και ακόμα τίποτα. Ξαφνικά άνοιξε μια πόρτα, πάνω από την οποία έγραφε «ενημέρωση συγγενών». Η αναισθησιολόγος τους έκανε νόημα. Κάτι τέτοιες στιγμές κάνουν την «αγωνία» για τα αποτελέσματα των πανελληνίων να φαίνεται γελοία αντίδραση. «Πως πάμε γιατρέ;» «Εε..χμμ...κοιτάξτε, προχωράμε, δεν μπορώ να σας πω κάτι μετά βεβαιότητος, απλά βγήκα για να δείτε κάποιον άνθρωπο που βρίσκεται στο χειρουργείο, σκέφτηκα ότι θα σας έκανε καλό ψυχολογικά. Για να έχω κάποιο νέο πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία, να δούμε πως θα λειτουργήσει η καρδιά στα πρώτα λεπτά. Όταν τελειώσουμε με το καλό, θα σας ενημερώσουν οι χειρούργοι για όλα. Ακόμα για κάποιες ιδιαιτερότητες». Ιδιαιτερότητες. Η λέξη τους χτύπησε σα μεταλλικό σφυρί.Έμειναν αποσβολωμένοι. Τα μάτια της συντρόφου του βούρκωσαν....το μόνο που κατάφερε να της ψελλίσει ήταν «ωραία...μας έκανε την καρδιά περιβόλι αυτή»

Την έβλεπε να κλαίει βουβά. Εκείνος, πάντα πιο ψύχραιμος, ευτυχώς. Μέχρι βαθμού ...αναισθησίας ορισμένες φορές. «Κοίτα, δεν μπορώ άλλο, θα βγω για ένα τσιγάρο». Κατέβηκε αργά στη μεγάλη σάλα και βγήκε από την κεντρική έξοδο. Στη μεγάλη λεωφόρο μπροστά του είχε τρομερή κίνηση, η ζωή εκεί έξω συνέχιζε στο play και στο fast forward , ενώ γιαυτόν είχε πατηθεί το Pause. Άναψε ένα τσιγάρο και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ο ήλιος έφτανε στη δύση του, δεν θυμόταν να είχε ξαναζήσει τόσο άσχημο ηλιοβασίλεμα. Πήγε ξανά στο παρεκκλήσι και άναψε ένα κεράκι. Του πέρασε από το μυαλό πόσο επιδερμική και επιφανειακή ήταν η σχέση του με το Θεό. Αλλά και πάλι, λίγο-πολύ όλων έτσι είναι ..

Η επέμβαση κράτησε 10 ώρες και κάτι. Ο χειρουργός που τους ενημέρωσε τους είπε ότι πήγαν όλα καλά, το ζήτημα σε μεγάλο βαθμό αποκαταστάθηκε, αλλά αντιμετώπισαν πρόβλημα που δεν είχε φανεί στις μέχρι τώρα εξετάσεις. Το μόνο που συγκράτησε στο μυαλό του ήταν οι λέξεις «ανώμαλη έκφυση» η οποία βρισκόταν δεξιά αντί για αριστερά καθώς και την έκφραση «θα μπορούσε να πάθει ξαφνικά ανακοπή» «Βέβαια, έχουν παραμείνει κάποιες στενώσεις που δεν ήταν δυνατό να διορθωθούν" «Πότε θα μπορέσουμε να τον δούμε?» «Σε λίγο, θα τον βγάλουν από την αίθουσα ανάνηψης και θα τον πάνε στην εντατική...θα μπορέσετε να τον δείτε, αλλά για πολύ λίγο....καταλαβαίνετε». «Ναι, γιατρέ, ευχαριστούμε πολύ»

Μπήκαν στην εντατική, ένα εκτυφλωτικά δυνατό φως έλουζε τα πάντα. Προχώρησαν στο βάθος της αίθουσας. Και τότε τον είδαν. Ήταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι γεμάτος καλώδια και σωλήνες. Συνδεδεμένος με μηχανήματα, ενδείξεις, λαμπάκια. Ακαταλαβίστικοι ιατρικοί όροι στα αγγλικά. Μέτρησε τα μηχανήματα που τον είχαν συνδέσει. 11. Τα ξαναμέτρησε. Λάθος, 13.Κοιμόταν. Ανάσκελα, με τα χεράκια του δεμένα ένθεν και ένθεν στα πλαινά μεταλικά κάγκελα. Η εικόνα του θύμισε σταύρωση. Κοιμόταν πάρα πολύ βαθιά. «Morphine» είδε σ ένα χαρτί μπροστά του. Το μπλε χρώμα γύρω από τα μάτια του και στα δαχτυλά του είχε αντικατασταθεί από το λευκό. Το στήθος του το κάλυπτε ένα παχύ στρώμα γάζας. «Ποιος ξέρει πόσο θα πονάει.Ποιός ξέρει τι θα νιώθει, τι θα σκέφτεται» έκανε τη σκέψη. Το όλο σκηνικό του θύμισε ένα παλιό αγαπημένο metal κομματι. Άρχισε να το λέει από μέσα του ανεπαίσθητα και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα . . . ήταν η πρώτη φορά που ξέσπασε . . .

I cant remember anything

Cant tell if this is true or dream

Deep down inside I feel to scream

This terrible silence stops me

Now that the war is through with me

Im waking up I can not see

That there is not much left of me

Nothing is real but pain now

Hold my breath as I wish for death

Oh please god,wake me

Darkness imprisoning me

All that I see Absolute horror

I cannot live I cannot die

Trapped in myself

Body my holding cell

Σε 4 μέρες τον έβγαλαν απο την εντατική και τον πήγαν σε κανονικό δωμάτιο νοσηλείας. Είχε αλλάξει. Το χαμόγελο του είχε φύγει, είχε γκρίνια, έβλεπε άσπρη ιατρική μπλούζα και έβαζε για τα κλάματα.Πολλές φορές οταν του μιλούσε γύριζε απότομα το μουτράκι του σε άλλη κατεύθυνση. Ίσως σε κάποια "ένδειξη διαμαρτυρίας" για το "τι είναι αυτα που μου έχετε βάλει να περάσω" Ανησύχησαν με την αλλαγή, πως έγινε έτσι, το παιδί αυτό ήταν χαρά θεού...ευτύχώς δεν κράτησε πολύ.

Πηγαινε αρκετά καλά, σε λίγο καιρό θα έβγαιναν. Μια μέρα τους βρήκαν οι γονείς ενός 3χρονου κοριτσιού.

"Εσείς είστε οι γονείς του Πάνου;"

"Ναι..."

"Να μας το προσέχετε αυτό το παιδί, έχει κάτι το αγγελικό πάνω του..." Κοιτάχτηκαν φευγαλέα μεταξύ τους με μια ισχυρή δόση απορίας.

"Να, το κοριτσάκι μας ήταν να κάνει ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο, αμέσως μετά απο σας. Το δικό σας χειρουργείο όμως διήρκεσε το διπλάσιο απο όσο υπολόγιζαν και έτσι το δικό μας αναβλήθηκε...Εν τω μεταξύ όμως, απο κείνη τη μέρα, η Σοφία παρουσίασε μεγάλη βελτίωση. Τέτοια βελτίωση που τελικά θα γλιτώσει την εγχείριση..."

Σύμπτωση; ... ούτε που το έψαξαν ... μπορεί τελικά κάποια πράγματα στη ζωή μας να έχουν κάποιο σκοπό...

Δίψα για Αίμα..

Σερφάρω στις αγορές συζητήσεων. Σε πολλές απ αυτές μία από τα ίδια. Μπινελίκια, βρισίδι,καντήλια, πλανήτες, προσωπικές προσβολές, ειρωνίες. Και κατάρες.Οτι δεν κάνουμε διάλογο για ανταλλαγή απόψεων. Καλά, για τη λεγόμενη "εξεύρεση της αληθείας" (sic) ούτε λόγος. Πόσες φορές έχουμε γράψει "σε ξεβράκωσα με τα επιχειρήματα μου, τι μαλακίες γράφεις ρε καμένε, αι πλύνε κανα πιάτο, βρες γκόμενο/α αγάμητε/η κοκ" Το μόνο που μας νοιάζει είναι να μειώσουμε, να εξαντλήσουμε, να διαλύσουμε τον Άλλο. Γιατί ο Άλλος είναι η Κόλαση μας. Γιαυτό θα γίνουμε και λύκοι και θα πέσουμε να τον φάμε. Γίατί ο homo hominis lupus. Γιατί θέλουμε να μπήξουμε τα δόντια μας όσο πιο βαθιά γίνεται στο σαρκίο του. Γιατί γουστάρουμε να αισθανόμαστε τα νύχια μας μέσα στα εντόσθια του. Γιατί θέλουμε να δούμε αίμα να κυλάει. Γιατί ηδονιζόμαστε με τη δυστυχία του Άλλου. Γιατί όλη η ανθρώπινη ιστορία απο τους Αβοριγίνους της Αυστραλίας μεχρι τους ιθαγενείς του νέου κοσμου και απο το zyklon-b μέχρι τα γκούλαγκ, την τιεν-αν-μεν και τη Χιροσίμα, είναι ένα ατελείωτο ποτάμι απο ζεστό ανθρώπινο αίμα. Και όσο και αν φαίνεται υπερβολική η/και γελοία ετούτη η αυθαίρετη αναγωγή, είναι πραγματική.Και πείτε και μελοδραματικό, no problem. Εδώ "μέσα" είναι καθρέφτης του εκει "έξω".
Ας μην κοιτάμε και πολύ τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Μπορεί και να τρομάξουμε...

Ετικέτες και Τσουβαλιάσματα...

Είσαι "δεξιός"; Ε, τότε, δεν μπορεί, είσαι μισάνθρωπος, χρυσαυγίτης, χουντικός, φασίστας και χίτης. Είσαι χριστιανοταλιμπάν θεούσος και "τα παίρνεις" απο το Χριστόδουλο. Στην καλύτερη είσαι φλώρος ΔΑΠίτης και μέλος της ΝΔ. Αλλά για να είμαι έντιμος, συμβαίνει και αντιστρόφως: Είσαι "αριστερός"; E τότε, δεν μπορεί, πίνεις μπάφους και συχνάζεις στου Στρέφη, στα Εξάρχεια και στην Καλλιδρομίου, είσαι όργανο του Σιωνισμού και της Νέας Τάξης, γράφεις στο indy και υπερασπίζεσαι τον Κουφοντίνα.

Μου την ψιλο-σπάει αυτή η ετικετοποίηση....

Το να έχεις μια ευαισθησία σε θέματα δημόσιας τάξης και ασφάλειας, να θες να τηρούνται οι νόμοι του Κράτους, να μην σπάνε κάθε λίγο και λιγάκι ξένες περιουσίες δε σημαίνει οπωσδήποτε οτι θες να κατέβουν τα τανκς απο την Αυλώνα. Το να θες να προστατεύσεις το σπίτι σου και την οικογένεια σου απο τους διαρρήκτες, απαιτώντας καλύτερη αστυνόμευση,δε σημαίνει οτι ηδονίζεσαι με την ιδέα περίπολων της Στρατονομίας.

Το να επιζητά κάποιος μια σοβαρή ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ της Χώρας, δε σημαίνει ταυτόχρονα οτι είσαι μέλος της Χρυσής Αυγής και κάθε βράδυ ντύνεσαι Καζάκος, βουτάς ένα Ούζι και βγαίνεις στους δρόμους να καθαρίζεις μετανάστες. Δε σημαίνει οτι θες να πεθάνουν οι μετανάστες, εντάξει, μπορεί να σημαίνει οτι θες να γυρίσουν στη χώρα τους.

Το να μη γουστάρεις να αποχρωματιστεί θρησκευτικά η χώρα σου, δε σημαίνει οτι τρελένεσαι με τους ετερόδοξους και τους ετερόθρησκους και θες να τους κλείσεις όλους στη φυλακή. Δεν σημαίνει οτι ευχαριστιέσαι με τη στέρηση του ατομικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας, διότι άλλο πράγμα ο θρησκευτικός χρωματισμός του κράτους (που υπάρχει σε πολλές ευνομούμενες χώρες) και άλλο πράγμα ο σεβασμός της θρησκευτικής ετερότητας. Δηλαδή δε σημαίνει αναγκαστικά οτι είσαι φαν του Χριστούδουλου και μέλος της Χρυσοπηγής.

Το να αναπολείς (ρομαντικά έστω) την Πόλη, τη Μικρασία, το Αϊβαλί και τη Σμύρνη, ή το να αναφέρεσαι σε ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ δε σημαίνει οτι όλη μέρα ονειρεύεσαι αιματοχυσίες με τούρκους, δε σημαίνει οτι ευχαριστιέσαι με ξεκοιλιάσματα αλλοφύλων.

Το να τιμάς τους νεκρούς των Ιμίων δε σημαίνει οπωσδήποτε οτι έχεις ονειρώξεις γενικευμένου πολέμου.

Το να μη γουστάρεις οι πολιτικοί σου να κατεβάζουν τα βρακιά τους ευκαίρως ακαίρως σε ότι πει το Μεγάλο Αφεντικό επέκεινα του Ατλαντικού ή σε οτι καβλώσει στην τουρκία, δε σημαίνει οτι ενθουσιάζεσαι με την ιδέα των συνόρων στο Θιβέτ.

Επίσης, το να υπογραμμίζεις τη σημασία, τη μοναδικότητα και την προσφορά του ελληνικού πολιτισμού δεν είναι απαραίτητα ισοδύναμο του Λιακόπουλου και του Ψωμιάδη, ούτε οτι δέχεσαι οτι οι Αζτέκοι ήταν έλληνες, ούτε οτι καταγόμαστε απο το Μ του Λαγού....

Νότες και Αναμνήσεις

Σας συμβαίνει ποτέ τραγούδια να σας φέρνουν στο νου εικόνες, παραστάσεις, εμπειρίες του παρελθόντος;Πηγαίναμε στον Πειραιά να πάρουμε τον Πατέρα που θα ξεμπαρκάριζε. Από παλαιά εθνική οδό, μέσω Σχιστού. «Άπονη ζωή», «Όνειρο δεμένο στο μουράγιο» και το βαπόρι ακόμα στη ράδα, μας είπε ότι θα πέφτανε δίπλα το απόγευμα. Είχα τρομερό πονοκέφαλο, σταματήσαμε σ ένα μαγαζί κάτω από τον Αγ. Διονύσιο, η Μητέρα πήρε μια ασπιρίνη. «Σταυρός του Νότου», «η λαμαρίνα όλα τα σβήνει». Στον Πατέρα ποτέ δεν άρεσε ο Καββαδίας, παρόλο που θα περίμενε κάποιος το αντίθετο. Δεν το καταλάβαινα το γιατί, αφού υποτίθεται ότι σε όλους τους ναυτικούς αρέσει. Ίσως επειδή τον μελαγχολούσε.

Κάποτε είχαν πιάσει Τάραντα στη Ν. Ιταλία και είχαμε πάει να τον δούμε. Τον έβλεπα στο κατάστρωμα με μια μπλε ολόσωμη φόρμα να μαϊνάρει επιδέξια τη σιδερένια σκάλα στα πλευρά του βαποριού για να ανεβούμε από τη λάντζα που φέρνε τα στόρια.«Θαλασσόλυκε δεν πιστεύω να ζαλίστηκες» μου κάνει όταν ανέβηκα.«Θα αστειεύεσαι» του κάνω. «Αφού θα γίνω κι εγώ ναυτικός».Σοβάρεψε. «Πάνω από το πτώμα μου» μου κάνει κοφτά.

Στο Άμστερνταμ γύριζα όλο το βαπόρι από τη γέφυρα μέχρι το μηχανοστάσιο. Σ ένα αλουε έπεσα πάνω στο κυρ-Μιχάλη το μάγειρα από τη Χίο. «Που γυρνάς πάλι;” μου λέει. «Έλα στην τραπεζαρία, έχω κάνει κάτι στέκια με ένα μίγμα μπαχαρικών που πήρα στη Σιγκαπούρη». Λάτρης του ΣΤΕΛΙΟΥ ο κυρ-Μιχάλης «Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό…»

Δεκαετία του 80. Carmina Bourana, «σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες», «μύρισε θυμάρι και βασιλικός» αλλά και «αυτός ο άνθρωπος, αυτός». Σουβλάκια και μπύρες, ξύλινα τα κοντάρια του ΠΑΣΟΚ, μπλε πλαστικά της ΝΔ. Ακόμα και στο είδος της σημαίας η διαπάλη. Παιχνίδι μέχρι το βράδυ, μυρωδιά από αγιόκλημα, «Αλέξη μεθαύριο ξεμπαρκάρει ο πατέρας σου, θα του τα πω όλα».

Γυμνάσιο. Την έλεγαν Πόπη. Έψαχνα να βρω ένα τρόπο για τη γνωρίσω. Ένα πρωί το μάτι μου έπεσε πάνω στη στρατιωτικού τύπου τσάντα της. Είχε σχεδιασμένο με στυλό το λογότυπο των SCORPIONS. Έμαθα ότι τους λάτρευε. Στην εκδρομή στο Πήλιο πήρα μαζί μου μερικές κασέτες. Και τις έβαζα ξανά και ξανά στο φορητό κασετόφωνο. Στην Τσαγκαράδα με πλησίασε. Μου κόπηκαν τα πόδια, ένιωσα σα να ξαφτουράει η ψυχή από το στήθος μου. «Θα μου δανείσεις καμιά κασέτα να βάλω στο λεωφορείο; Η μουσική εκεί μέσα είναι αισχρή».«Φυσικά» της απάντησα. Γνωριστήκαμε, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να της πω πως νιώθω. Τη θυμάμαι όποτε ακούω το «Always Somewhere» και το “Holiday”. Πόπη, να είσαι καλά, όπου και να βρίσκεσαι….

Σαντορίνη 1995, εκδρομή πανεπιστημιακών σχολών. «FRANCOS» και «Fur Eliza» με τον ήλιο να πέφτει. «Μου χρωστάς ακόμη την απάντηση και η διορία τελειώνει απόψε».«Δεν μου αρέσουν τα τελεσίγραφα» μου απαντάει. «Ούτε και σε μένα της λέω. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω άλλο». «Άλλο; Μα με ξέρεις μόνο 20 μέρες». «Ε, 20 μέρες δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα;” Της λέω γελώντας…Η απάντηση τελικά ήταν καταφατική από τη Γυναίκα που σήμερα είναι Σύζυγος μου και Μάνα των παιδιών μου…

Ο μικρός είχε απίστευτη γκρίνια. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί με τίποτα. «Δεν αντέχω άλλο, μάλλον τον έχει πιάσει ξανά ο κολικός, μπορείς να τον κρατήσεις λίγο; Μόνο πάρε τον στο καθιστικό, έτσι που κάνει θα ξυπνήσει και τον άλλο». Το πήρα στην αγκαλιά μου με το στήθος να ακουμπάει στο δικό μου και το κεφάλι του να στηρίζεται στον ώμο μου. Άρχισα να του σιγοτραγουδάω το «Μ ένα όνειρο τρελό»…το κλάμα άρχισε να σταματάει…πέρασα στο «Imagine» και μετά το “Let it Be”. Αποκοιμήθηκε …

Αντί Αρχής, Αντί Προλόγου

Όπως διευκρινίζω και στην προμετωπίδα, μη με ρωτήσετε γιατί έφτιαξα αυτό το blog. Σκέφτηκα τι να γράψω για πρώτο κείμενο και απέρριπτα την μία ιδέα μετά την άλλη. Έτσι, κατέφυγα στην απλούστερη - και ας μην είναι πρωτότυπη - λύση.Λίγα λόγια για μένα…Λοιπόν…Δουλεύω ως διοικητικός κάπου στο Δημόσιο (η έκφραση «δημόσιος υπάλληλος» είναι τόσο αρνητικά φορτισμένη στην Ελλάδα, που την απεχθάνομαι).Τυγχάνω παντρεμένος με μια σπάνια γυναίκα και πατέρας δύο ακόμα πιο σπάνιων διδύμων αγοριών, που τώρα διάγουν το 16ο μήνα της ζωής τους (άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει).Επίσης, έχω να δηλώσω εξαρχής ότι
α) Είμαι Χ.Ο. το θρήσκευμα
β) Τρελαίνομαι για ιταλική κουζίνα και ιταλική κουλτούρα εν γένει (μιλάω καλά ιταλικά και έχω αγαπημένα φαγητά την pizza και την carbonara)
γ) Μου στοιχίζει που ένεκα υποχρεώσεων (επαγγελματικών τε και οικογενειακών) δεν έχω χρόνο για γυμναστήριο, καίτοι τούτο έρχεται εις αντίθεσιν τινά με το προηγούμενο στοιχείον (β)
δ) Είμαι κομματάκι άρρωστος με την Πανάθα (μη γελάτε ρε, το ξέρω, περνάμε χαλεπούς καιρούς…)So … αυτά για αρχή … καλά δεν είναι;