Τα Ρολόγια στα Νοσοκομεία. Darkness Imprisoning Me

Είναι 15 μηνών.Καστανά μαλλιά, άσπρη επιδερμίδα, στρουμπουλός, σου θυμίζει αφροκούλουρο, με δύο καταγάλανα μάτια και κόκκινα μάγουλα τόσο «πεταχτά» προς τα έξω που στο προφίλ δεν φαίνεται καν η μυτούλα του. Έχει ένα απίστευτο χαμόγελο και μια τρομερή διάθεση κοινωνικότητας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι γεννήθηκε με μια αρκετά σοβαρή σύμπλοκη καρδιοπάθεια. Η πάθηση αυτή του προκαλεί ένα μπλε χρώμα γύρω από τα μάτια και στα άκρα. Τον εμποδίζει να κινηθεί άνετα, τον κουράζει στα 2-3 μπουσουλήματα. Του δημιουργεί κρίσεις κυάνωσης, δηλ. όταν κουράζεται ή όταν κλαίει έντονα γίνεται μπλε. Η πάθηση αυτή αντιμετωπίζεται μόνο χειρουργικά.Το είχαν διαγνώσει προγεννητικά, με υπέρηχο. Υπήρχε μάλιστα η περίπτωση-την οποία έτρεμαν-να γεννηθεί με σύνδρομο Down, γιατί στατιστικά, τα περισσότερα παιδιά με γενετικές ανωμαλίες παρουσιάζουν και καρδιοπάθεια. Ευτυχώς, η πιθανότητα αυτή αποκλείστηκε μετά από παρακέντηση, τα αποτελέσματα της οποίας ήταν λυτρωτικά...

Οι άνθρωποι που το έφεραν στον κόσμο έψαξαν, ρώτησαν και κατέληξαν στο νοσηλευτικό ίδρυμα στο οποίο θα πραγματοποιείτο η επέμβαση.Έπρεπε να περιμένουν να «γίνει τουλάχιστον ενός έτους». Έτσι τους είπαν. Στο διάστημα αυτό φυσικά θα γίνονταν οι αναγκαίες παρακολουθήσεις. Καρδιογράφημα και υπέρηχος κάθε μήνα, μέτρηση του κορεσμού (οξυγόνο στο αίμα) κάθε βδομάδα.... αναμονή...............................

Είχε αποκτήσει το δικό του «φαν-κλαμπ» στο νοσοκομείο. Όταν τον έβλεπαν οι νοσηλεύτριες, τρελαίνονταν, έπεφταν όλες πάνω του. Η « φήμη» του είχε ξεπεράσει τα όρια του ορόφου στον οποίο νοσηλευόταν, έρχονταν μέχρι και συνοδοί άλλων ασθενών για να τον δούν! Έφτασε η μέρα της επέμβασης, έκαναν την εισαγωγή, τις αναγκαίες προεγχειρητικές εξετάσεις. Στις 7 το πρωί ήρθαν και τον πήραν. Ήταν ήδη ζαλισμένος από την προνάρκωση που του είχε χορηγηθεί και χαζογελούσε. Δεν τον έδωσε στον τραυματιοφορέα, τον πήρε αγκαλιά ο ίδιος. Στο διάδρομο που οδηγούσε στην πόρτα του χειρουργείου, άκουσαν δίπλα τους κάτι φωνές. «Α, α, ο Πάνος!». Γύρισε στη γυναίκα του. «Τους ξέρεις;» «Όχι, αλλά θα ξέρουν το παιδί» απάντησε μ ένα γλυκόπικρό μειδίαμα.

Περίμεναν στο σαλονάκι αναμονής έξω από το χειρουργείο. Υποτίθεται ότι θα κρατούσε 4-5 ώρες. Κοίταζε μηχανικά κάθε λίγο και λιγάκι το στρογγυλό ρολόι του τοίχου. Πότε δεν είχε καταλάβει γιατί όλα τα ρολόγια στα νοσοκομεία όλου του κόσμου είναι τόσο, μα τόσο ίδια. Μεταλλικό γκρι περίβλημα, άσπρο «τάσι» και μαύροι λατινικοί χαρακτήρες....

Οι 4 ώρες που τους είχαν πει πέρασαν. Και μετά πέρασε και η 5η ώρα. Και δεν είχε βγει κανείς να τους πει κάτι, έστω μια πληροφορία. Η αγωνία έσπαζε τα νεύρα τους. Έκλεισε 6ωρο και ακόμα τίποτα. Ξαφνικά άνοιξε μια πόρτα, πάνω από την οποία έγραφε «ενημέρωση συγγενών». Η αναισθησιολόγος τους έκανε νόημα. Κάτι τέτοιες στιγμές κάνουν την «αγωνία» για τα αποτελέσματα των πανελληνίων να φαίνεται γελοία αντίδραση. «Πως πάμε γιατρέ;» «Εε..χμμ...κοιτάξτε, προχωράμε, δεν μπορώ να σας πω κάτι μετά βεβαιότητος, απλά βγήκα για να δείτε κάποιον άνθρωπο που βρίσκεται στο χειρουργείο, σκέφτηκα ότι θα σας έκανε καλό ψυχολογικά. Για να έχω κάποιο νέο πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία, να δούμε πως θα λειτουργήσει η καρδιά στα πρώτα λεπτά. Όταν τελειώσουμε με το καλό, θα σας ενημερώσουν οι χειρούργοι για όλα. Ακόμα για κάποιες ιδιαιτερότητες». Ιδιαιτερότητες. Η λέξη τους χτύπησε σα μεταλλικό σφυρί.Έμειναν αποσβολωμένοι. Τα μάτια της συντρόφου του βούρκωσαν....το μόνο που κατάφερε να της ψελλίσει ήταν «ωραία...μας έκανε την καρδιά περιβόλι αυτή»

Την έβλεπε να κλαίει βουβά. Εκείνος, πάντα πιο ψύχραιμος, ευτυχώς. Μέχρι βαθμού ...αναισθησίας ορισμένες φορές. «Κοίτα, δεν μπορώ άλλο, θα βγω για ένα τσιγάρο». Κατέβηκε αργά στη μεγάλη σάλα και βγήκε από την κεντρική έξοδο. Στη μεγάλη λεωφόρο μπροστά του είχε τρομερή κίνηση, η ζωή εκεί έξω συνέχιζε στο play και στο fast forward , ενώ γιαυτόν είχε πατηθεί το Pause. Άναψε ένα τσιγάρο και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ο ήλιος έφτανε στη δύση του, δεν θυμόταν να είχε ξαναζήσει τόσο άσχημο ηλιοβασίλεμα. Πήγε ξανά στο παρεκκλήσι και άναψε ένα κεράκι. Του πέρασε από το μυαλό πόσο επιδερμική και επιφανειακή ήταν η σχέση του με το Θεό. Αλλά και πάλι, λίγο-πολύ όλων έτσι είναι ..

Η επέμβαση κράτησε 10 ώρες και κάτι. Ο χειρουργός που τους ενημέρωσε τους είπε ότι πήγαν όλα καλά, το ζήτημα σε μεγάλο βαθμό αποκαταστάθηκε, αλλά αντιμετώπισαν πρόβλημα που δεν είχε φανεί στις μέχρι τώρα εξετάσεις. Το μόνο που συγκράτησε στο μυαλό του ήταν οι λέξεις «ανώμαλη έκφυση» η οποία βρισκόταν δεξιά αντί για αριστερά καθώς και την έκφραση «θα μπορούσε να πάθει ξαφνικά ανακοπή» «Βέβαια, έχουν παραμείνει κάποιες στενώσεις που δεν ήταν δυνατό να διορθωθούν" «Πότε θα μπορέσουμε να τον δούμε?» «Σε λίγο, θα τον βγάλουν από την αίθουσα ανάνηψης και θα τον πάνε στην εντατική...θα μπορέσετε να τον δείτε, αλλά για πολύ λίγο....καταλαβαίνετε». «Ναι, γιατρέ, ευχαριστούμε πολύ»

Μπήκαν στην εντατική, ένα εκτυφλωτικά δυνατό φως έλουζε τα πάντα. Προχώρησαν στο βάθος της αίθουσας. Και τότε τον είδαν. Ήταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι γεμάτος καλώδια και σωλήνες. Συνδεδεμένος με μηχανήματα, ενδείξεις, λαμπάκια. Ακαταλαβίστικοι ιατρικοί όροι στα αγγλικά. Μέτρησε τα μηχανήματα που τον είχαν συνδέσει. 11. Τα ξαναμέτρησε. Λάθος, 13.Κοιμόταν. Ανάσκελα, με τα χεράκια του δεμένα ένθεν και ένθεν στα πλαινά μεταλικά κάγκελα. Η εικόνα του θύμισε σταύρωση. Κοιμόταν πάρα πολύ βαθιά. «Morphine» είδε σ ένα χαρτί μπροστά του. Το μπλε χρώμα γύρω από τα μάτια του και στα δαχτυλά του είχε αντικατασταθεί από το λευκό. Το στήθος του το κάλυπτε ένα παχύ στρώμα γάζας. «Ποιος ξέρει πόσο θα πονάει.Ποιός ξέρει τι θα νιώθει, τι θα σκέφτεται» έκανε τη σκέψη. Το όλο σκηνικό του θύμισε ένα παλιό αγαπημένο metal κομματι. Άρχισε να το λέει από μέσα του ανεπαίσθητα και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα . . . ήταν η πρώτη φορά που ξέσπασε . . .

I cant remember anything

Cant tell if this is true or dream

Deep down inside I feel to scream

This terrible silence stops me

Now that the war is through with me

Im waking up I can not see

That there is not much left of me

Nothing is real but pain now

Hold my breath as I wish for death

Oh please god,wake me

Darkness imprisoning me

All that I see Absolute horror

I cannot live I cannot die

Trapped in myself

Body my holding cell

Σε 4 μέρες τον έβγαλαν απο την εντατική και τον πήγαν σε κανονικό δωμάτιο νοσηλείας. Είχε αλλάξει. Το χαμόγελο του είχε φύγει, είχε γκρίνια, έβλεπε άσπρη ιατρική μπλούζα και έβαζε για τα κλάματα.Πολλές φορές οταν του μιλούσε γύριζε απότομα το μουτράκι του σε άλλη κατεύθυνση. Ίσως σε κάποια "ένδειξη διαμαρτυρίας" για το "τι είναι αυτα που μου έχετε βάλει να περάσω" Ανησύχησαν με την αλλαγή, πως έγινε έτσι, το παιδί αυτό ήταν χαρά θεού...ευτύχώς δεν κράτησε πολύ.

Πηγαινε αρκετά καλά, σε λίγο καιρό θα έβγαιναν. Μια μέρα τους βρήκαν οι γονείς ενός 3χρονου κοριτσιού.

"Εσείς είστε οι γονείς του Πάνου;"

"Ναι..."

"Να μας το προσέχετε αυτό το παιδί, έχει κάτι το αγγελικό πάνω του..." Κοιτάχτηκαν φευγαλέα μεταξύ τους με μια ισχυρή δόση απορίας.

"Να, το κοριτσάκι μας ήταν να κάνει ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο, αμέσως μετά απο σας. Το δικό σας χειρουργείο όμως διήρκεσε το διπλάσιο απο όσο υπολόγιζαν και έτσι το δικό μας αναβλήθηκε...Εν τω μεταξύ όμως, απο κείνη τη μέρα, η Σοφία παρουσίασε μεγάλη βελτίωση. Τέτοια βελτίωση που τελικά θα γλιτώσει την εγχείριση..."

Σύμπτωση; ... ούτε που το έψαξαν ... μπορεί τελικά κάποια πράγματα στη ζωή μας να έχουν κάποιο σκοπό...