Πατρότητα...

Γέννησε μια φίλη, την επισκεφθήκαμε στο μαιευτήριο...έλαμπε το πρόσωπό της ....και του συντρόφου της...Το μυαλό μου πέταξε ενάμιση χρόνο πίσω...

Δεκέμβριος. Ξύπνησα στις 7. Είχα άδεια από τη δουλειά και ετοιμαζόμασταν για το τακτικό ραντεβού με το γυναικολόγο. Δεν ήταν δίπλα μου. Σηκώθηκα για να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου. Και τότε την άκουσα. «Ξέχνα τον υπέρηχο. Είμαστε για το μαιευτήριο απευθείας. Μάλλον έσπασαν τα νερά». Ήταν ψύχραιμη-ή τουλάχιστον υποκρινόταν πως ήταν. Το έπαιξα και εγώ ψύχραιμος. «Μην ανησυχείς. Το πολύ-πολύ να γεννηθούν πρόωρα. Όπως χιλιάδες παιδιά. Όλα θα πάνε καλά...».

Έκανε εισαγωγή. Την έβαλαν σε μια αίθουσα που απέξω έλεγε «Παραλαβή Επιτόκων» και μου είπαν να περιμένω απέξω. Το τελευταίο που μου είπε ήταν ότι πονούσε πολύ. Άρχισα να τρώω τα νύχια μου, πράγμα που δεν έκανα ποτέ πριν. «Να χα ένα τσιγάρο» έκανα τη σκέψη. Μετά από λίγο βγήκε μια νοσηλεύτρια και με κάλεσε μέσα. Ο γιατρός της βάρδιας μιλούσε με το γυναικολόγο της στο τηλέφωνο. Ιατρικές και φαρμακευτικές ορολογίες. Δεν καταλάβαινα. «Θα προσπαθήσουμε να καθυστερήσουμε τη διαδικασία με κάποια αγωγή, μήπως και αποφύγουμε τον πρόωρο τοκετό» μου είπε. Την έβαλαν σε ένα χώρο δίπλα στο χειρουργείο.

Οι ώρες περνούσαν. Έζησα, λεπτό με λεπτό όλο το cliche. Οι ατελείωτες βόλτες στο σκούρο-πράσινο διάδρομο, το κολλημένο ρολόι, οι άσπρες μπλούζες, η αναμονή. Ο Πατέρας μου ήταν δίπλα. «Δεν αντέχω» γρύλισα. «Δως μου ένα τσιγάρο». Είχα να καπνίσω 14 μήνες. Με στραβοκοίταξε. «Πάρε» μου λέει προτείνοντας το πακέτο. «Αλλά να ξέρεις ότι κάνεις μαλακία». Βγήκα έξω και το κάπνισα με ένα σχεδόν μανιακό τρόπο. Στη επιστροφή μου είδα το γυναικολόγο της. «Δεν σταματούν οι πόνοι. Αναγκαστικά πάμε για καισαρική». «Γιατρέ, είναι όλα καλά.,ε;» «Τι εννοείς όλα καλά; Είναι πρόωρη γέννα-μόλις στους 7 μήνες…δεν ξέρουμε και πως θα βγουν τα παιδιά…».

ΜΟΥΔΙΑΣΑ.

«Καλά…κάντε ότι μπορείτε καλύτερο» του έκανα ανόρεχτος. Κατάλαβα τι σημαίνει αγωνία σε όλο της το δυσθεώρητο μεγαλείο.

Η πόρτα του χειρουργείου Β ήταν συρόμενη. Κάθε φορά που άνοιγε ένιωθα να σπάει η καρδιά μου. Ο νοσηλευτής που είδα αυτή τη φορά μου χαμογέλασε. «Να σου ζήσουν οι γιοί σου» μου λέει. Τρελάθηκα. «όλα ΟΚ?» «ΌΛΑ ΟΚ. Σε λίγο τα πάμε στο Τμήμα Νεογνών». Δεν πρόλαβα να συνειδητοποιήσω τι μου είπε και βλέπω μια ομάδα ανθρώπων να τρέχει με ένα συρόμενο καροτσάκι-pyrex μου το είπανε αργότερα-με δύο μικρά πλασματάκια που ...κλαίγανε γοερά. Νομίζω ότι οτιδήποτε και να γράψω δεν θα μπορούσε καν να προσεγγίσει αυτό που ένιωσα. Ετρεξα ξοπίσω τους, ήθελα να δω τα πρόσωπά τους καλύτερα, αλλά δεν τους πρόλαβα….

Μία ώρα μετά, στην αίθουσα ανάνηψης, είχε συνέλθει κάπως. «Τα κατάφερες» της λέω. «Τα μωρά…είναι καλά;;» με ρωτάει με εμφανή δυσκολία. «Όλα εντάξει» της απάντησα, . «Εγώ πότε θα τα δω;» «Όταν συνέλθεις μωρό μου» της κάνω χαμογελώντας…εγώ θα τα δω σε λίγο….ΖΗΛΕΙΑ!!!» την πείραξα.

Μπήκα στο νεογνολογικό τμήμα. Οι θερμοκοιτίδες ήταν στη σειρά. Μωράκια κάθε μεγέθους, φύλου και χρώματος. Και τότε τα είδα. Τα δικά μας ήταν δίπλα-δίπλα. Είδα τα καρτελάκια τους. Βάρος, ημερομηνία γέννησης, επίθετο και ..αύξων αριθμός. 1 στο πρώτο και 2 στο δεύτερο. Είχαν κάποια στοιχειώδη ..τεχνική υποστήριξη, με σωληνάκια και φωτάκια. Άγγιξα το γυαλί της θερμοκοιτίδας με μια κίνηση που κάνουμε συνήθως όταν θέλουμε να δούμε πίσω από ένα θαμπό τζάμι…και δάκρυσα….

Νότες και Γυναστικούλα. Έρχεται (;) το καλοκαίρι

Απογευματάκι. Κάνει ζέστη, αλλά φοράω τη φόρμα μου και ένα φουτεράκι. Δεν καις περισσότερες θερμίδες αν είσαι βαριά ντυμένος, μύθος είναι, απλά προκαλείται μεγαλύτερη εφίδρωση και χάνεις υγρά. Βγαίνω για τρέξιμο στο πάρκο κοντά στη γειτονιά μου. Κουβαλώ το κινητό μου και ένα mp3 player. Πατάω το ΟΝ και αρχίζει να παίζει. Burning Hurt, Survivor. Κάνω διατάσεις. Αρχίζω να τρέχω σε πολύ χαμηλο ρυθμό. Losing my religion REM. Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου, αλλάζει ο καιρός και έχουν ξεμυτίσει. Happy shining people.Κάποια παιδάκια στην παιδική χαρά. Ένας παππούς δίνει στο εγγονάκι του μια καραμέλα. Κάτι κύριοι γύρω στα 50 περπατάνε γιατί "έτσι είπε ο γιατρός". Ένα ζευγάρι χέρι-χέρι με το μωρουδίστικο καροτσάκι. Τελειώνω τον πρώτο γύρο και έχω αυξήσει ταχύτητα. Rock u like a hurricane, Scorpions. Και στο καπάκι Paranoid από τους Sabbath. Σταματώ σ ένα παγκάκι. 100 ροκανίσματα υπό τους ήχους του Eye of the Tiger. Και 50 "ψαλιδάκια" με Break on through. Σηκώνομαι, συνεχίζω να τρέχω. Στον επόμενο γύρο, παύση και 40 push-ups με το Hold the line. Συνεχίζω το τρέξιμο. Ο ήλιος πηγαίνοντας προς τη νομοτελειακή καθημερινή κατάληξή του κρύβεται πισω απο κάτι σύννεφα. Αέρας. Εκεί που πριν απο λίγο έσκαγε ο τζίτζικας, νιώθω μια ψύχρα. Μου φαίνεται οτι το καλοκαίρι, όλο έρχεται, αλλά όλο στο δρόμο είναι. Κατεβαζω σταδιακά ρυθμό. Οι παλμοί πέφτουν. Οι απαραίτητες διατατικές ασκήσεις ακούγοντας τον Bob στο could u be loved και τον Eric Clapton να ομολογεί οτι πυροβόλησε το σερίφη, αλλά οχι το βοηθό του...μου έρχονται στο μυαλό παραλίες, θαλασσινή μπουκαδούρα, βρεγμένα μαγιό και η γεύση παγωμένου dacquiri στον ουρανίσκο....

Ίσοι, Άνισοι ή Διαφορετικοί ; Lap Top και Μητρική Αγγαλιά

Εχει καταναλωθεί πολύ μελάνι για την ισότητα των φύλων....Δέχομαι οτι οι γυναίκες καταπιέζονταν στο παρελθόν. Όντως αδικούνταν. Όντως δεν είχαν τη θέση που τους άξιζε. Απο κει και πέρα, για μένα η διαφορά άνδρα-γυναίκας στο γάμο δεν είναι ιεραρχική (στρατιωτικού τύπου), ούτε αξιολογική (ο άνδρας φύσει καλός, η γυναίκα φύσει κακιά και πουτάνα), ούτε σειρά κατάταξης (πρώτος-δεύτερος κοκ) αλλά μάλλον λειτουργική. Δεν είμαστε καλύτεροι/χειρότεροι, ούτε ίσοι άνισοι, είμαστε απλά διαφορετικοί. Φρονώ δηλ. οτι κάποιοι ρόλοι θα πρέπει να διατηρούνται μέσα στο γάμο. Η ιερότατη σχέση μιας μάνας με το παιδί της λχ δεν μπορεί να υποκατασταθεί απο κανένα πατέρα, όσο καλός και άγιος και να είναι. Υπάρχει μια ιδιομορφία στο ρόλο της γυναίκας-συζύγου-μάνας, ας μη γελιόμαστε... Φοβάμαι οτι με όλη αυτή την άκρατη "φεμινολογία" (sic), τείνουμε να φτάσουμε στο άλλο άκρο. Η υποβάθμιση του ρόλου της μέσα στην οικογένεια ως μάνα και σύζυγος, ο άκρατος υπερτονισμός της "προσωπικότητας", του προτύπου της "γυναίκας- καριέρας" θεωρώ οτι έχουν διαλυτικές συνέπειες όχι μόνο στην ίδια την οικογένεια και στον κοινωνικό ιστό, αλλά και-φευ-στην ίδια τη θηλυκότητα τους (της οποίας είμαι και οπαδός ). Γενικά πιστεύω οτι μια ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη της προσωπικότητας της και στο ρόλο που ο Θεός, ή η φύση (ή οποιος θεlετε εσείς) της έχει εμπιστευθεί είναι πάντα το ζητούμενο. Πάντως, ανάμεσα στο (πλασματικό έστω) δίλημα : μάνα-σύζυγος απο τη μια ή executive director από την άλλη, εγώ θα προτιμούσα το πρώτο.... Α, και να ξεκαθαρίσω κάτι σε όσους προτρέξουν νε με χαρακτηρίσουν μισογύνη. Το ότι μια γυναίκα θα είναι πρωτίστως μάνα και σύζυγος δεν σημαίνει οτι θα είναι η Ζαιμέ το γιουσουφάκι. Και τη δουλειά της μπορεί να έχει και τα ενδιαφέροντα της και ότι γουστάρει. Δεν μπορώ να μην προκρίνω όμως το πρώτο ως προτεραιότητα. Ο θηλασμός ενός μωρού κάτω απο ένα μυρωμένο γιασεμί είναι απείρως σημαντικότερος απο οποιαδήποτε παρουσίαση project σε οποιοδήποτε board εταιρείας ....