Περί Αποχαιρετισμών

Είχα καιρό να καταπιαστώ με το blog. Βαριέμαι γρήγορα οτι ασχολούμαι, το έχω απο μικρός αυτό. Πρόσφατα άλλαξα δουλειά. Το προσπαθούσα καιρό τώρα. Τελικά έκατσε. Έπρεπε να αφήσω ένα χώρο στον οποίο εργάστηκα για 6 χρόνια. Μαζί με το κτίριο, έπρεπε να αποχαιρετίσω και ανθρώπους. Και σιγά, με τα ντουβάρια, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα. Με τους ανθρώπους ήταν - και είναι - κομματάκι δύσκολο...Τους το είπα - εκ των υστέρων - σε sms. "Συνδέομαι πολύ με τους ανθρώπους γύρω μου και αυτό μου κοστίζει συναισθηματικά". Θυμήθηκα την πρώτη μου φορά που μετακινήθηκα στο τελευταίο μου πόστο. Την πρώτη μέρα. Ηταν σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο. Δειλά-δειλά. Οι πρώτες εντυπώσεις, οι πρώτες ...εχμμ...διερευνητικές επαφές. Μου συστήθηκαν ένας-ένας. Αργησα να μάθω και τα ονόματά τους.



Μέσα στους 8 τελευταίους μήνες περάσαμε διάφορα. Δυσάρεστα και ευχάριστα, αλλα κυρίως το δεύτερο. Καλή ομάδα. Είχαμε, αυτό που λένε, χημεία. Εφτασε η μέρα να τους αποχαιρετίσω. Απο μικρός δεν τα πήγαινα καλά με τους αποχαιρετισμούς. Γιος ναυτικού γαρ, αποχαιρετούσα συχνά τον Πατέρα. Αποχαιρέτησα τους γονείς μου οταν έφυγα για να σπουδάσω, αποχαιρέτησα οταν πήγα στρατό, μια ζωή γεμάτη κατευόδια. Ετσι, την τελευταία μου μέρα ημουν παρα πολύ φορτισμένος συναισθηματικά. Τις τελευταίες στιγμές βούρκωσα, φόρεσα τα μαύρα γυαλιά. Μαλακίες. Οι άντρες δεν κλαίνε. Ετσι μάθαμε, έτσι μας μεγάλωσαν, άρα έτσι θα είναι....



Βγήκα με το αυτοκίνητο στην Αττική Οδό. Άνοιξα τα παράθυρα, διάπλατα. Ηθελα αέρα, πνιγόμουν. Ανοιξα το ράδιο, έπαζε κατι σε ροκ, ουτε θυμάμαι τι. Χτύπησε το κινητό, ήταν Πατέρας. "Κοίτα...η γιαγιά...", "ΟΚ, μη συνεχίσεις...κατάλαβα. Πότε είναι η κηδεία". "Αύριο...στις 12". "θα είμαι εκεί" του λέω κοφτά. "Και ....μπαμπά" "Ναι" "Ζωή σε μας" του κάνω, να ζήσουμε να τη θυμόμαστε. Ακουσα ένα λυγμό, μόνο. Την επόμενη ήταν μια απο τις εντελώς ελάχιστες φορες που τον έχω δει να κλαίει....Επιασα κουβεντα με τη μάνα μου. Ανησυχούσε που τον είδε σε μαυρα χάλια. "Κοιταξε να δεις της λέω. Αστον.Τα πιο αγαπημένα πρόσωπα στη ζωή ενός άντρα είναι τα παιδιά του. Το πιο ιερό είναι η μητέρα του"



Σε ένα ΣΚ χρειάστηκε να δώσω δυο αποχαιρετισμούς....



υγ. λένε οτι για να καταλάβεις την αξία ενός πράγματος είναι να το χάσεις. εγώ δεν χρειάστηκε να περιμένω για να τα χάσω. τη γνώριζα την αξία (τους) εδώ και καιρό...



@διάδοχο μου στην ηγεσία της οργανωτικής μονάδας

Το καλό που σου θέλω (whoever u are) : Να προσέχεις τα παιδιά ΜΟΥ...