Σας συμβαίνει ποτέ τραγούδια να σας φέρνουν στο νου εικόνες, παραστάσεις, εμπειρίες του παρελθόντος;Πηγαίναμε στον Πειραιά να πάρουμε τον Πατέρα που θα ξεμπαρκάριζε. Από παλαιά εθνική οδό, μέσω Σχιστού. «Άπονη ζωή», «Όνειρο δεμένο στο μουράγιο» και το βαπόρι ακόμα στη ράδα, μας είπε ότι θα πέφτανε δίπλα το απόγευμα. Είχα τρομερό πονοκέφαλο, σταματήσαμε σ ένα μαγαζί κάτω από τον Αγ. Διονύσιο, η Μητέρα πήρε μια ασπιρίνη. «Σταυρός του Νότου», «η λαμαρίνα όλα τα σβήνει». Στον Πατέρα ποτέ δεν άρεσε ο Καββαδίας, παρόλο που θα περίμενε κάποιος το αντίθετο. Δεν το καταλάβαινα το γιατί, αφού υποτίθεται ότι σε όλους τους ναυτικούς αρέσει. Ίσως επειδή τον μελαγχολούσε.
Κάποτε είχαν πιάσει Τάραντα στη Ν. Ιταλία και είχαμε πάει να τον δούμε. Τον έβλεπα στο κατάστρωμα με μια μπλε ολόσωμη φόρμα να μαϊνάρει επιδέξια τη σιδερένια σκάλα στα πλευρά του βαποριού για να ανεβούμε από τη λάντζα που φέρνε τα στόρια.«Θαλασσόλυκε δεν πιστεύω να ζαλίστηκες» μου κάνει όταν ανέβηκα.«Θα αστειεύεσαι» του κάνω. «Αφού θα γίνω κι εγώ ναυτικός».Σοβάρεψε. «Πάνω από το πτώμα μου» μου κάνει κοφτά.
Στο Άμστερνταμ γύριζα όλο το βαπόρι από τη γέφυρα μέχρι το μηχανοστάσιο. Σ ένα αλουε έπεσα πάνω στο κυρ-Μιχάλη το μάγειρα από τη Χίο. «Που γυρνάς πάλι;” μου λέει. «Έλα στην τραπεζαρία, έχω κάνει κάτι στέκια με ένα μίγμα μπαχαρικών που πήρα στη Σιγκαπούρη». Λάτρης του ΣΤΕΛΙΟΥ ο κυρ-Μιχάλης «Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό…»
Δεκαετία του 80. Carmina Bourana, «σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες», «μύρισε θυμάρι και βασιλικός» αλλά και «αυτός ο άνθρωπος, αυτός». Σουβλάκια και μπύρες, ξύλινα τα κοντάρια του ΠΑΣΟΚ, μπλε πλαστικά της ΝΔ. Ακόμα και στο είδος της σημαίας η διαπάλη. Παιχνίδι μέχρι το βράδυ, μυρωδιά από αγιόκλημα, «Αλέξη μεθαύριο ξεμπαρκάρει ο πατέρας σου, θα του τα πω όλα».
Γυμνάσιο. Την έλεγαν Πόπη. Έψαχνα να βρω ένα τρόπο για τη γνωρίσω. Ένα πρωί το μάτι μου έπεσε πάνω στη στρατιωτικού τύπου τσάντα της. Είχε σχεδιασμένο με στυλό το λογότυπο των SCORPIONS. Έμαθα ότι τους λάτρευε. Στην εκδρομή στο Πήλιο πήρα μαζί μου μερικές κασέτες. Και τις έβαζα ξανά και ξανά στο φορητό κασετόφωνο. Στην Τσαγκαράδα με πλησίασε. Μου κόπηκαν τα πόδια, ένιωσα σα να ξαφτουράει η ψυχή από το στήθος μου. «Θα μου δανείσεις καμιά κασέτα να βάλω στο λεωφορείο; Η μουσική εκεί μέσα είναι αισχρή».«Φυσικά» της απάντησα. Γνωριστήκαμε, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να της πω πως νιώθω. Τη θυμάμαι όποτε ακούω το «Always Somewhere» και το “Holiday”. Πόπη, να είσαι καλά, όπου και να βρίσκεσαι….
Σαντορίνη 1995, εκδρομή πανεπιστημιακών σχολών. «FRANCOS» και «Fur Eliza» με τον ήλιο να πέφτει. «Μου χρωστάς ακόμη την απάντηση και η διορία τελειώνει απόψε».«Δεν μου αρέσουν τα τελεσίγραφα» μου απαντάει. «Ούτε και σε μένα της λέω. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω άλλο». «Άλλο; Μα με ξέρεις μόνο 20 μέρες». «Ε, 20 μέρες δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα;” Της λέω γελώντας…Η απάντηση τελικά ήταν καταφατική από τη Γυναίκα που σήμερα είναι Σύζυγος μου και Μάνα των παιδιών μου…
Ο μικρός είχε απίστευτη γκρίνια. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί με τίποτα. «Δεν αντέχω άλλο, μάλλον τον έχει πιάσει ξανά ο κολικός, μπορείς να τον κρατήσεις λίγο; Μόνο πάρε τον στο καθιστικό, έτσι που κάνει θα ξυπνήσει και τον άλλο». Το πήρα στην αγκαλιά μου με το στήθος να ακουμπάει στο δικό μου και το κεφάλι του να στηρίζεται στον ώμο μου. Άρχισα να του σιγοτραγουδάω το «Μ ένα όνειρο τρελό»…το κλάμα άρχισε να σταματάει…πέρασα στο «Imagine» και μετά το “Let it Be”. Αποκοιμήθηκε …
Κάποτε είχαν πιάσει Τάραντα στη Ν. Ιταλία και είχαμε πάει να τον δούμε. Τον έβλεπα στο κατάστρωμα με μια μπλε ολόσωμη φόρμα να μαϊνάρει επιδέξια τη σιδερένια σκάλα στα πλευρά του βαποριού για να ανεβούμε από τη λάντζα που φέρνε τα στόρια.«Θαλασσόλυκε δεν πιστεύω να ζαλίστηκες» μου κάνει όταν ανέβηκα.«Θα αστειεύεσαι» του κάνω. «Αφού θα γίνω κι εγώ ναυτικός».Σοβάρεψε. «Πάνω από το πτώμα μου» μου κάνει κοφτά.
Στο Άμστερνταμ γύριζα όλο το βαπόρι από τη γέφυρα μέχρι το μηχανοστάσιο. Σ ένα αλουε έπεσα πάνω στο κυρ-Μιχάλη το μάγειρα από τη Χίο. «Που γυρνάς πάλι;” μου λέει. «Έλα στην τραπεζαρία, έχω κάνει κάτι στέκια με ένα μίγμα μπαχαρικών που πήρα στη Σιγκαπούρη». Λάτρης του ΣΤΕΛΙΟΥ ο κυρ-Μιχάλης «Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό…»
Δεκαετία του 80. Carmina Bourana, «σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες», «μύρισε θυμάρι και βασιλικός» αλλά και «αυτός ο άνθρωπος, αυτός». Σουβλάκια και μπύρες, ξύλινα τα κοντάρια του ΠΑΣΟΚ, μπλε πλαστικά της ΝΔ. Ακόμα και στο είδος της σημαίας η διαπάλη. Παιχνίδι μέχρι το βράδυ, μυρωδιά από αγιόκλημα, «Αλέξη μεθαύριο ξεμπαρκάρει ο πατέρας σου, θα του τα πω όλα».
Γυμνάσιο. Την έλεγαν Πόπη. Έψαχνα να βρω ένα τρόπο για τη γνωρίσω. Ένα πρωί το μάτι μου έπεσε πάνω στη στρατιωτικού τύπου τσάντα της. Είχε σχεδιασμένο με στυλό το λογότυπο των SCORPIONS. Έμαθα ότι τους λάτρευε. Στην εκδρομή στο Πήλιο πήρα μαζί μου μερικές κασέτες. Και τις έβαζα ξανά και ξανά στο φορητό κασετόφωνο. Στην Τσαγκαράδα με πλησίασε. Μου κόπηκαν τα πόδια, ένιωσα σα να ξαφτουράει η ψυχή από το στήθος μου. «Θα μου δανείσεις καμιά κασέτα να βάλω στο λεωφορείο; Η μουσική εκεί μέσα είναι αισχρή».«Φυσικά» της απάντησα. Γνωριστήκαμε, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να της πω πως νιώθω. Τη θυμάμαι όποτε ακούω το «Always Somewhere» και το “Holiday”. Πόπη, να είσαι καλά, όπου και να βρίσκεσαι….
Σαντορίνη 1995, εκδρομή πανεπιστημιακών σχολών. «FRANCOS» και «Fur Eliza» με τον ήλιο να πέφτει. «Μου χρωστάς ακόμη την απάντηση και η διορία τελειώνει απόψε».«Δεν μου αρέσουν τα τελεσίγραφα» μου απαντάει. «Ούτε και σε μένα της λέω. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω άλλο». «Άλλο; Μα με ξέρεις μόνο 20 μέρες». «Ε, 20 μέρες δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα;” Της λέω γελώντας…Η απάντηση τελικά ήταν καταφατική από τη Γυναίκα που σήμερα είναι Σύζυγος μου και Μάνα των παιδιών μου…
Ο μικρός είχε απίστευτη γκρίνια. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί με τίποτα. «Δεν αντέχω άλλο, μάλλον τον έχει πιάσει ξανά ο κολικός, μπορείς να τον κρατήσεις λίγο; Μόνο πάρε τον στο καθιστικό, έτσι που κάνει θα ξυπνήσει και τον άλλο». Το πήρα στην αγκαλιά μου με το στήθος να ακουμπάει στο δικό μου και το κεφάλι του να στηρίζεται στον ώμο μου. Άρχισα να του σιγοτραγουδάω το «Μ ένα όνειρο τρελό»…το κλάμα άρχισε να σταματάει…πέρασα στο «Imagine» και μετά το “Let it Be”. Αποκοιμήθηκε …
No comments:
Post a Comment