Νότες και Γυναστικούλα. Έρχεται (;) το καλοκαίρι

Απογευματάκι. Κάνει ζέστη, αλλά φοράω τη φόρμα μου και ένα φουτεράκι. Δεν καις περισσότερες θερμίδες αν είσαι βαριά ντυμένος, μύθος είναι, απλά προκαλείται μεγαλύτερη εφίδρωση και χάνεις υγρά. Βγαίνω για τρέξιμο στο πάρκο κοντά στη γειτονιά μου. Κουβαλώ το κινητό μου και ένα mp3 player. Πατάω το ΟΝ και αρχίζει να παίζει. Burning Hurt, Survivor. Κάνω διατάσεις. Αρχίζω να τρέχω σε πολύ χαμηλο ρυθμό. Losing my religion REM. Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου, αλλάζει ο καιρός και έχουν ξεμυτίσει. Happy shining people.Κάποια παιδάκια στην παιδική χαρά. Ένας παππούς δίνει στο εγγονάκι του μια καραμέλα. Κάτι κύριοι γύρω στα 50 περπατάνε γιατί "έτσι είπε ο γιατρός". Ένα ζευγάρι χέρι-χέρι με το μωρουδίστικο καροτσάκι. Τελειώνω τον πρώτο γύρο και έχω αυξήσει ταχύτητα. Rock u like a hurricane, Scorpions. Και στο καπάκι Paranoid από τους Sabbath. Σταματώ σ ένα παγκάκι. 100 ροκανίσματα υπό τους ήχους του Eye of the Tiger. Και 50 "ψαλιδάκια" με Break on through. Σηκώνομαι, συνεχίζω να τρέχω. Στον επόμενο γύρο, παύση και 40 push-ups με το Hold the line. Συνεχίζω το τρέξιμο. Ο ήλιος πηγαίνοντας προς τη νομοτελειακή καθημερινή κατάληξή του κρύβεται πισω απο κάτι σύννεφα. Αέρας. Εκεί που πριν απο λίγο έσκαγε ο τζίτζικας, νιώθω μια ψύχρα. Μου φαίνεται οτι το καλοκαίρι, όλο έρχεται, αλλά όλο στο δρόμο είναι. Κατεβαζω σταδιακά ρυθμό. Οι παλμοί πέφτουν. Οι απαραίτητες διατατικές ασκήσεις ακούγοντας τον Bob στο could u be loved και τον Eric Clapton να ομολογεί οτι πυροβόλησε το σερίφη, αλλά οχι το βοηθό του...μου έρχονται στο μυαλό παραλίες, θαλασσινή μπουκαδούρα, βρεγμένα μαγιό και η γεύση παγωμένου dacquiri στον ουρανίσκο....